GOING II “Machinery” (Silentwater, 2015) ****½

Reviewed by Joe

This is one of those very special records, although this may be a 4.5 star review, there’s no doubt it’s a five star listen. This is a record that crosses many boundaries and certainly guaranteed to make you not only sit up and listen but also rock around the room (if played loud enough). GOING a Belgian based group, has a skeletal line up which packs a big punch, 2 drummers, Joao Lobo and Mathieu Calleja, and 2 keyboards/synths/objects (and plenty of effects) are Giovanni Di Domenico and Pak Yan Lau. The sound that they come up with could be loosely post-rock, but also closely allied to improvised music (sound wise). To top that off they have a description on their website describing themselves as a “[..] psychedelic groove band”.

The album consists of two beautifully organised pieces. The first side/track “Red Machinery” develops slowly from sparse drums and keyboard sounds into repetitive figures and a complex interlocking groove. The combinations of rhythmic patterns are at the heart of this composition, the melodic seed is simple but varies slightly to blend into (and with) the various patterns. You could ‘think’ of Chicago group ‘Tortoise’ for a reference, GOING tap into the same area, overlapping rhythms and rock beats, mixing some great experimental sounds and repetitive riffs, its a delightful combination and very addictive!

The second piece Blue Machinery, has a slightly harder edge. Its brooding atmosphere and constant recurring single note pattern give this a urgent edgy quality. One feels the piece may brake, at any moment, into a up-tempo groove, but the group hold the music back in a way to produce tension. Minimal solo lines give the track just the right balance between a groove and melody, allowing the music to evolve naturally.

The clever combination of two keyboards/effects and two drummers really gives the music plenty of space, and the lack of a bass to drive the group is actually what gives it the group its pure sound. There are plenty of details to hear within the recording due to this combination and the different paths taken by each instrumentalist. There are no real soloists, just co-operative group made music.

This is a vinyl release, with one track per side, although it’s possible to buy a digital version. I received the music on sound-files and I have to say that it seemed (in my humble opinion) a great medium to host this excellent music, as I found myself listening to the two tracks as one long evolving piece.

This is certainly a highly recommended release, and easily accessible to many people interested in either jazz, rock, electronica and the minimalism of post Steve Reich’s world. Anyone interested should quickly head over to their website as this is a limited edition of 300 odd copies.


De Morgen 30/01/2014


Een kosmische slasherfilm

Gek van gitaren? Going gaf in de AB aan dat zes snaren niet zaligmakend zijn als fundament voor een stevige wall of sound. Deze groep deed haar voordeel met een ongewone bezetting van twee toetsenisten (Giovanni Di Domenico en Pak Yan Lau) en evenveel drummers (João Lobo and Mathieu Calleja).

Zo stuurde dit viertal je op excursie door een geluidslandschap dat kosmische trekjes vertoonde van seventies-soundtracks, maar net zo goed even donker kleurde als een gestoorde slasherfilm.

Hun opwindende geraas deed slag om slinger denken aan het geluidslaboratorium Tortoise en Battles, waarbij trance van evenveel belang leek als volume. Via stuwende polyritmes, klavieren die tot het uiterste gedreven werden en schijnbare improvisaties, bouwde deze groep tergend langzaam op naar een climax. Ondanks het vroege middaguur – Going kreeg de ondankbare taak om het festival voor open te verklaren – wist de band je bij de kraag te grijpen. Zelfs wanneer ze met tegendraadse ritmes of hoekige constructies je schijnbaar deed verdrinken in een poel van geluid. Zolang een reddingsboei binnen handbereik blijft, raden we deze Going dan ook warm aan.

—————————————————————————————- 28/01/2014

The sound of the Belgian Underground! AB Brussel – 26/01/2014


praise on ‘Going I’


by Just Outside – Brian Olewnick, USA (in english): link

A double duo of two keyboards (Giovanni Di Domenico and Pak Yan Lau) and two percussionists (Joao Lobo and Matthieu Calleja). While I know I’m not the onl one out there with an abiding and unreasonable love of the sound of a distorted Fender Rhodes, I’m probably in smaller company with my long-term affection from that early ECM release from Keith Jarrett and Jack DeJohnette, “Ruta & Daitya” (the former’s last venture into electronics?). Going doubles down on the instrumentation while summoning up a similar post-Milesian spirit, with related rhythms and keyboard scurrying. It lacks the over-the-top funkiness of the earlier work (sometimes the beats are a bit leaden, as in “Fara”). An unfair standard to hold this quartet to in any case and on its own the music flows pretty well. Maybe, in a more contemporary vein, think of it as a variant on Radian or Trapist–enjoyable, lightly beat-driven music with imaginative, keyboard-oriented washes and distortion atop. A fun trip.


by Monsieur Delire, Canada (in french and english): link

La semaine dernière, j’ai chroniqué un très bon disque de Mulabanda, un groupe qui me faisait penser à Elephant9 et Supersilent. Je maintiens la comparaison avec Supersilent dans le cas de Going, un autre quatuor dont deux des membres font aussi partie de Mulabanda. L’alignement, cette fois, consiste en les claviéristes-électroniciens Giovanni Di Domenico et Pak Yan Lau, et les batteurs João Lobo et Mathieu Calleja. Mélange d’improvisation et de composition sur fond de polyrythmes, claviers aux effets très variés, parfois mélodiques, souvent texturaux. Si “Skal” montre des longueurs, “Nagpapatuloy” et “Mynd” sont fort efficaces et, de toute manière, ce premier opus en met plein les oreilles. Paru sur vinyle, comme le Mulabanda.

Last week I reviewed a very good record by Mulabanda, a band who reminded me of Elephant9 and Supersilent. I maintain the comparison with Supersilent in the case of Going, another quartet with two members also playing in Mulabanda. The line-up this tim is keyboardists/electronicians Giovanni Di Domenico and Pak Yan Lau, with drummers João Lobo and Mathieu Calleja. A blend of composition and free improvisation resting on a bed of polyrythms, with variously-effected keys that can sound both melodious and textural. “Skal” goes on for too long, but “Nagpapatuloy” and “Mynd” are strong tracks and, in any case, this debut LP has a lot to offer.


by RifRaf magazine (BE, in french): link

Going. Comme Boeing. Comme Mulabanda. Tout là-bas, vers le trou noir. Opacité immédiate, décollage latent, il faut du temps et/ou un certain dégoût de la pop conven-
tionnelle et/ou une propension à la transe pour rentrer dans ces deux pièces maîtresses. Ou bien l’envie d’en découdre avec autre chose, la volonté de creuser dans la niche, de connaître par les gouffres. Il convient donc d’abord de saluer Silent Water, nouveau label bruxellois qui sort ces deux références en vinyle numéroté (500 pour le premier / 444 pour le second), des disques qui impressionnent par leurs capacités à dégager une puissance inouïe sans jamais tomber dans la violence, la fureur ou l’explosion. Bidouillages électroniques, claviers triturés, malmenés, poussés à leurs limites, boucles opiacées saturent l’espace et convergent vers le même but : le grand trip urbain qui s’écoute à l’horizontal, dans les vapes. Une chevauchée sonique très noire, très ralentie, dronesque dans l’esprit qui pourrait autant séduire les amateurs des Liars que ceux de Mountains (le groupe de l’excellente écurie Thrill Jockey). Près de chez nous, on pense tout simplement aux inclassables South Of No North. Deux hommes-machines officient dans les deux groupes : Giovanni Di Domenico et Joao Lobo, respectivement aux claviers et à la batterie. Issus du même ADN, Going et Mulabanda n’en ont pas moins leurs propres singularités. Le premier avec ses deux claviéristes et ses deux batteurs crée un groove désarticulé, saturé, répétitif. Le deuxième avec
l’ajout d’un saxophone constamment distordu frôle par moment le bruitisme pur (face B). Ecouté au bon moment, avec les expédients idoines, ça peut être une belle claque. (lg)


by Jurgen Boel, Enola zine (in dutch): link

Dat de klassieke rockformatie gitaar-bas-drum al lang niet meer zaligmakend is, behoeft geen verdere commentaar. De talloze groepen die net in uitgebreidere of minimalere bezetting werken zijn niet te tellen, al blijven ook hier bepaalde combinaties de voorkeur genieten boven andere. Het geeft echter geen keer zich hierop blind te staren, want zonder goede songs is zelfs de meest exotische samenstelling niet meer dan een mislukt experiment.

Wat dat betreft, hoeft het Belgische Going zich vooralsnog geen zorgen te maken. Want ook al trekt de groep in de eerste plaats de aandacht door zijn ongewone bezetting van twee drummers en twee pianisten/orgel- en keyboardspelers, het zijn wel degelijk de songs zelf die de bands debuutplaat Imeerdere luisterbeurten ontlokt. Uiteraard brengt de aparte samenstelling bepaalde keurslijven en beperkingen met zich mee (hier geen vlotte popsongs), al biedt het net zo goed kansen en mogelijkheden die andere groepen niet hebben of zien (wie zichzelf beperkt, dwingt zichzelf immers ook creatief te zijn). En ook al wordt het experiment op dit debuut nog voorzichtig en behoedzaam aangepakt, de meerwaarde is wel degelijk aanwezig.

”Iri” start veelbelovend met rommelende geluiden die overgaan in heldere bellen die overstag gaan wanneer niet alleen nieuwe orgelklanken zich aanbieden, maar ook de drums een solide basis neerleggen. Echo’s naar obscure jaren tachtig horror- en sc-fi-flicks zijn nooit ver weg, met een speciale vermelding voor John Carpenter uiteraard. Vreemd genoeg laten de nochtans geschoolde muzikanten enkele malen op een storende manier het ritme vallen (doelbewust ongetwijfeld) en dat dreigt de vaart van het nummer te verbreken. Het is een kleine smet op een song die zich in zijn tweede helft evenzeer weet te bewijzen door opnieuw voor tegendraadse ritmes te kiezen die ditmaal wel passen binnen de zee van geluiden.

Nu de toon gezet is, kan er moeiteloos overgeschakeld worden naar “Mynd”, een op tribaal echoënde beats voortbordurend nummer dat de keyboards/orgel de teugels laat vieren in een dronken wals. “Pral” heeft — nog meer dan de vorige songs — een duidelijke voorkeur voor een afgemeten ritme waarboven de vrije klanken van keyboards en aanverwanten zweven kunnen. De onderhuidse dreiging die in het bijzonder van de drums uitstraalt, vindt een “partner in crime” in de keyboards die opteren voor een glazen geluid. Van een geheel andere orde is het “afsluitende” (van de eerste plaathelft wel te verstaan) “Fara” dat zich als een nukkige motor op gang trekt en met een gestage, trage gang verder sleept. Het contrast tussen de “slome” drums en speelse orgels weet helaas niet over de hele lijn te overtuigen, al blijft het doel van de band wel herkenbaar.

De tweede plaathelft opent met het knappe “Nagpapatuloy” dat zich duidelijk fan verklaart van de kosmische jaren zeventig en via het toetsenwerk zowel lome baslijnen als buitenruimtelijke melodielijnen. De standvastige beats zorgen zowel voor een houvast als een tegendraads antwoord dat zich bij een te bewuste beluistering opdringt, maar zich binnen een totaalervaring uitstekend van zijn taak kwijt. Het korte, dreigend slepende “Ag Dul” houdt het bij louter keyboards en vormt de perfecte brug naar het uitbundigere “Skal” dat de drums “vrije loop” laat en zich van een meer jazzy kant toont . Het is de enige song waarin de drums echt op de voorgrond treden en de nochtans energieke keyboards naar het achterplan weten te dwingen. Opvallend genoeg is het ook het enige nummer waarin de meerwaarde van twee drummers pas echt uitgespeeld wordt en de band voluit zichzelf durft te zijn.

I is duidelijk schatplichtig aan de jaren zeventig met in het bijzonder kosmische muziek en oude horror- en science fictionsoundtracks, zij het dat Going minder rechtstreeks dan pakweg Köhn naar het tijdperk en genre knipoogt. Toch weet de groep zich te weinig uit een opgelegd keurslijf te wringen waardoor het potentieel van de bezetting slechts in “Skal” echt tot zijn recht komt. I is daardoor geen plaat geworden die een zelfbewuste beluistering voluit doorstaat, al is dat laatste niet vreemd aan het genre op zich. Wie evenwel bereid is mee te gaan in de atmosfeer die Going creëert, kan in het album een wonderbaarlijke trip vinden die bovenal laat horen waartoe de groep in staat is, op voorwaarde dat hij echt bereid is de teugels te laten vieren.

I is uitgebracht op 500 exemplaren en kan onder meer via de website van het label besteld worden.


by Percorsi Musicali (in italian): link

Il nome scelto da questo gruppo non è probabilmente casuale: Going potrebbe essere una parafrasi di Gong, il famoso gruppo di Canterbury con cui forse condivide alcuni riferimenti: se Gong sta per l’inizio di un procedimento o di un movimento, Going indica un avanzamento in corso continuo. E la musica ne dovrebbe rispecchiare le prerogative. Qui i synths emuli del progressismo musicale inglese degli anni settanta si uniscono al beat implacabile del duemila: atmosfere che stanno in mezzo al guado tra creazione della trama e reazione sonica. I partecipanti al quartetto, oltre a Di Domenico, sono la tastierista belga dai natali a Honk Kong, Pak Yan Lau, e i due percussionisti, il portoghese Joao Lobo e il francese Matthieu Calleja. L’obiettivo è quello di raggiungere un ragguardevole risultato d’avanguardia tramite una scrittura ampia che comprende anche una serie di rumori/suoni campionati e selezionati al fine di dare un immagine non fredda dell’elettronica combinata con gli strumenti ed aderente all’espressione del gruppo.